เมื่อคิดให้ดีโลกนี้ประหลาด
บุพเพสันนิวาสที่ประสาทความรักภิรมย์
คู่ใครคู่เขารักจะคอยเฝ้าชม
คอยภิรมย์เรื่อยไป

ขอบน้ำขวางหน้าขอบฟ้าขวางกั้น
บุพเพยังสรรค์ประสบให้ได้พบสบรักันได้
ห่างกันแค่ไหนเขาสูงบั้งกั้นไว้
รักยังได้บูชา

ความรักศักดิ์ศรี
รักไม่มีพรหมแดนรักไม่มีศาสนา
แม้ใครบุญญา ได้ครองกันมา
พรหมลิขิตพาชื่นใจ

รักเหมือนโคถึกที่คึกพิโรธ
ความรักเช่นนั่นให้โทษ
จะไปโกรธโทษรักไม่ได้
ไม่ใช่บุพเพสันนิวาสแน่ไซร้
รักจึงได้แรมรา